Rust in je kont!

Het is nog steeds niet altijd natuurlijk voor mij, maar geruime tijd geleden nam ik echt nooit rust. Als een opgejaagde prooi bleef ik maar rondrennen. Van het een naar het ander. Zat ik even rustig met een boek op de bank, dan draaide mijn hoofd tegelijkertijd overuren omdat ik bedacht wat ik allemaal nog zou moeten doen als ik klaar was met lezen. Eigenlijk stond ik mijzelf geen rust toe. Er was altijd wel iets dat mij verhinderde om stil te zitten. Ik ‘moest’ ofwel zorgen voor gezin en huishouden, of ik moest nóg harder werken, alles zou in de soep lopen als ik niet nog nét even dat ene mailtje schreef of nog even nét die ene foto op mijn facebook klaarzette. Stil zitten was lui zijn. En lui zijn is zondigen en jezelf nuttig maken is goed. En een hard zelfoordeel komt mij altijd wel van pas.

Eigenlijk liep ik toen en op die momenten weg voor mezelf. Of beter: voor alles wat er in mijn lijf te voelen was of is. En soms verval ik nog steeds in dat oude patroon, en dat is er recentelijk ook weer ingeslopen. Zodra ik stop met hollen en even stil sta, voel ik allerhande ongemakken die ik eenvoudigweg niet wil voelen. Lichamelijke ongemakken, of geestelijke. Pijn aan mijn rug of knieën of buik (“je wordt ouder, mama!”). Twijfels over mezelf. Wie ik ‘nou helemaal ben’, wat ik wil en wat ik kan of vooral juist niet. En dat zijn  dingen waar ik gewoon niet bij wil stil staan. Ik wil niet twijfelen. Ik wil niet voelen dat er lichamelijk ongemak is.

En op die momenten reageer ik op twee verschillende manieren: ofwel ga ik het stug negeren en heel hard doorhollen. Ofwel ik móet het tot op het bot doorgronden van mezelf. Dat betekent dat ik dus allerhande hele diepe verklaringen ga zoeken. Bij wijze van spreken een meditatie-bootcamp voor mezelf ingelast. Met – als ik heel eerlijk ben – geen enkel resultaat. Want moeten mediteren is een paradox.

Dat wat aandacht krijgt groeit. “Dat wat niet fijn voelt wordt dus alleen maar erger als je er teveel nadruk op legt”, denkt de cynicus in mij. En dat klopt ook als je al je negatieve gedachten daar maar op bombardeert. Maar hoe zou het zijn als je positieve aandacht richt op alles wat er vooral niet mag zijn? Dat erkennen en opnieuw geboren laten worden, en dát je positieve groei wordt? Dat de groei zit in de ruimte die ook dat niet fijne of moeilijke mag innemen?  Naar al mijn pijntjes en ongemakken en alle onderliggende oorzaken kan ik kijken met een bril van negativiteit en oordeel. Of ik kan ervoor kiezen om mijn blik open en waarnemend of onderzoekend te laten zijn en mijn hart liefdevol.

Er komen de afgelopen periode daarin voor mij een aantal dingen bij elkaar, die in mijn ogen volkomen logisch zijn en dit bevestigingen,  uiterlijke tekens, die ik zomaar op mijn pad krijg.

Zo ben ik momenteel bezig met het voorbereiden van een workshop voor de Verdiepingsdag van Serendipity  op 3 september: Nieuwe Maan. De subtitel van deze workshop is “wat aandacht krijgt groeit”. Ook de inhoud van deze workshop is op dat laatste gericht. Hoe mooi is het om jezelf de juiste aandacht te geven om te mogen groeien en bloeien… om vol-wassen te worden, net als de maan dat doet. Een prachtige cyclus waarin je je hele leven de keuze hebt om jezelf te laten groeien op de manier zoals jij dat wilt en om je zielepad, je missie te volgen. Waarom kiezen voor een manier waardoor je lijdt, of waardoor je het onveilig maakt bij jezelf en je steeds het gevoel hebt dat je moet blijven rennen (en vluchten?) van jezelf weg.  De grove lijnen van de workshop zijn al begin april uitgezet, maar pas nu snap  ik écht wat de inhoud is hiervan, ondanks dat de grove lijnen al gelijk “mooi’ leken, omdat ik nu ook echt kan voelen waar het om gaat.

Ook komt vriendin en yoga-docente Marjolein Kats langs en in een één-op-één-yogasessie (enorm aan te bevelen!) ontdekken we samen dat mijn schouders altijd naar voren wijzen, altijd klaar voor actie en om vooruit te gaan! Het doet letterlijk pijn om mijn schouders te ontspannen en ‘eenvoudigweg’ naar achteren te laten vallen als ik plat op mijn rug lig.

En terwijl ik deze blog schrijf, zie ik op Facebook een aantal postings van mensen die een fragment van een uitzending delen dat juist over het ruimte geven gaat. Hier wordt de metafoor gebruikt van dingen onder het tapijt stoppen, en er krampachtig bovenop blijven staan. Een andere metafoor die precies hetzelfde vertelt. Doorleef en geef het positieve aandacht, kijk met empathie naar alles dat je blokkeert, laat het eenvoudigweg zijn, geef het ruimte. Ook dit zie ik niet voor niets op dit moment. Want dat tapijt dat is mij ook niet vreemd.

De maanden juli, augustus en september staan bij mij in het teken van rust. Ik wilde letterlijk even rust nemen (weliswaar in eerste instantie nog met een licht schuldgevoel). Geen drukke agenda, geen druk-doenerij over hoe ik mijn praktijk nog verder kan uitbreiden (want ook dat ‘moet’ heel krampachtig van mij heb ik gemerkt), maar vooral dingen doen die ik leuk vind. Genieten van thuis en vakantie, vrienden en vriendinnen, workshops doen en organiseren die ik leuk vind, op bezoek bij mensen op mijn Beminzicht Summertour, werk maar toch ook niet; vooral alleen maar leuk, leuk, leuk! Ik heb mezelf zelfs toegestaan om eens helemaal niet bewust bezig te zijn met zelfreflectie – geen 24-uurs bootcamp dus! – maar gewoon mijn gedachtenstroom te volgen zoals die liep. En die stroming voel ik in mijn lijf. Ik voel soepeler.

Het mooiste bedankje en bewijs dat ik daarbij kreeg van mijn lijf, buiten de algehele rust, is dat ik mijn “plas” niet meer krampachtig hoef op te houden tijdens een nies of een hoest of inspanning. Want ook dat is iets waar ik door schaamte met oordelende en gespannen blik naar keek en waar ik – bij wijze van spreken – urenlang bekkenbodemspierenoefeningen voor ‘moest’ doen. Wéér zo’n teken van ouder worden. En ook dat besluit ik kort geleden toch maar te accepteren. Mijn fysieke verklaring: jaren geleden bevallen van 2 babies met nogal grote hoofden, gooi daar een sausje beginnende overgang bij, en het resultaat is stress-incontinentie. Een mooie naam overigens, want nu de stress weg lijkt, lijkt ook de stress-incontinentie weg te zijn. Krampachtigheid de deur uit en letterlijk: rust in je kont! En ik merk eigenlijk pas dat ik er geen of nauwelijks last meer van heb als ik onderstaande poster zie op terugreis van vakantie in Italië, ergens in een Duits wegrestaurant op het toilet. Ook de tekst “Sei wie du bist” komt binnen. (Over het feit dat ik sinds kort óók nog eens zo’n blauwe jurk heb rep ik maar niet).

Ook dat is voor mij een teken dat het allemaal niet meer zo krampachtig hoeft. Dat is wat mijn lichaam mij vertelt momenteel; dat ik niet meer hoef te zoeken en te hollen of te bewijzen of negeren of te verhelpen en doorgronden. En alles dat er voor nodig was, was mijn bewuste wens om innerlijke rust en stroming en leuke dingen.

Ik ga in ieder geval mijn best doen om die rust in mijzelf te waarborgen en ruimte te creëren voor de onrust (en alles wat daar onder zit!) en deze gewoon te laten zijn.

Doe jij ook mee?

rust in je kont

Meer inspiratie lezen op facebook? Like de facebookpagina van Beminzicht!

4 thoughts on “Rust in je kont!

  1. Hey, dankjewel Bas, leuk dat je reageert en dat je er dingen in herkent. Hoop dat alles goed met jou en je gezin is! Lieve groet, Ans

  2. Ans,

    Wat een herkenbaar verhaal en zo mooi geschreven. De herkenning maakt het mij ook makkelijker om dingen te accepteren zoals ze zijn. Je bent een inspiratiebron voor me.

    Groetjes Bas

Reacties zijn gesloten.