Vrouwenkracht

vrouwenkracht

Vrouwenkracht en drukte

De laatste paar weken staat mijn leven op zijn kop. Ik heb soms het gevoel dat alles stil ligt (hetgeen je misschien ook wel hebt gemerkt), terwijl ik als een razende Roeland elke dag in de weer ben. Je hebt het beslist zelf ook wel eens meegemaakt. Zo’n periode waarin je soms het gevoel hebt dat je jezelf volledig voorbij loopt. Ik moet dan altijd denken aan zo’n “bunny”, bij de hondenraces die alsmaar ronddraait. Nou, zo voelt het voor mij dus nu af en toe. En in deze carroussel kom ik juist meer dan ooit in contact met mijn vrouwenkracht. Ik vertel je waarom.

Een aantal weken geleden is mijn vader (81 jaar) een paar keer gevallen. De eerste keren probeerde hij het nog te verbloemen met “ik heb een stoepje niet gezien”, maar uiteindelijk bleek dat hij waarschijnlijk evenwichtsstoornissen of blackouts heeft. Hij is daardoor in het ziekenhuis terecht gekomen, waar er nog meer dingen aan de hand bleken. In het ziekenhuis is hij ook nog een keer gevallen, waardoor hij zijn heup brak. Ze konden hem niet opereren, omdat zijn hart nog maar voor 10% werkt en ze de pacemaker niet durven stil te leggen.

Nu ligt mijn vader na een aantal weken in het ziekenhuis, half verdoofd door morfine, in een revalidatiecentrum. Wat er te revalideren is, ontgaat mij. Hij is nu ook geestelijk achteruit aan het gaan (en door de morfine heel snel). Hij begrijpt de aanwijzingen van de fysiotherapeute niet of vergeet ze gelijk weer, en het lukt vaak bijna niet meer om te praten. Hij is inmiddels vel over been. Hij lijkt soms meer dood dan levend, als ik hem slapend aantref.

Mijn moeder zit in een beginnend stadium van dementie. Ze is op dit moment nog heel erg in ontkenning; het woord dementie mag zelfs niet genoemd worden. Omdat ik de enige mantelzorger ben, ben ik dus telkens de persoon die haar het slechte nieuws moet brengen (hetgeen haar veel verdriet doet én boos maakt, soms ook op mij). Maar ik ben ook de persoon die haar troost, op het moment dat ze het beseft (na verschillende confronterende voorbeelden). Ondanks mijn enorme liefde voor haar, ervaar ik het als een zware taak. Ik ga namelijk ook bijna elke dag met haar naar mijn vader. Het kost veel tijd en moeite, dat ga ik hier niet bagatelliseren.

Vrouwenkracht en mijn proces

In dit proces kom ik zelf soms moeilijke, maar prachtige dingen tegen. Het besef dat ik straks de oudste ben in de vrouwenlijn confronteert mij met zowel loslaten, de dood, en ook het feit dat ik als vrouw een leven heb ontvangen van mijn moeder en een leven heb doorgegeven aan een andere vrouw, mijn dochter (en ik heb natuurlijk ook een mooie zoon!). Het maakt de levenscyclus prachtig zichtbaar en ik voel me rustig en dankbaar en zelfs trots. Het laat me ook zien hoe enorm krachtig een vrouw – ik – kan zijn. Ondanks alle heftige emoties en drukte, sta ik als een boom, diep geworteld in de grond. Ik waai niet om, maar waai wel mee.

Het lukt me sinds kort om mijn moeder niet meer te vergelijken met de vrouw die ze was. En haar te zien zoals ze nú is, en te accepteren dat dit constant verandert. Het zinnetje “loslaten is op een andere manier vasthouden” gaat vaak door me heen; deze periode is werkelijk een bootcamp op dat gebied! De ene keer heb ik nog een prachtig gesprek met haar en de andere keer herhaal ik alleen maar 10 keer hetzelfde met een engelengeduld en voel ik ook daarin liefde en vertel ik het de tiende keer op dezelfde liefdevolle manier als de eerste keer, en wacht ik geduldig als ze voor de vijfde keer binnen 2 minuten haar tasje uit- en inpakt en kijkt of ze geld heeft en haar bril.

Dankbaar

Al een tijdje is er een proces in mij gaande dat mij mijn vrouwelijkheid meer en meer laat accepteren. Daar waar mij vaker wordt gevraagd om mijn mannelijke kracht in te zetten en ik het gevoel kreeg dat mijn vrouwelijkheid ‘minder goed’ was, voel ik nu heel duidelijk mijn vrouwenkracht terug komen. Hier is zachtheid én kracht gewenst. En als ik die woorden voel en schrijf of uitspreek, gaat er steeds een schok door mijn lijf. Dat is wie ik ben. Ik ben in mijn zachtheid, mijn begrip, mijn zorgzaamheid,  enorm krachtig, omdat het authentiek is. Het voelt als een bevestiging van wie ik ben.

Dit proces van loslaten, van naar voren stappen als oudste vrouw in de vrouwenlijn over een tijd, maakt dat ik kan voelen hoe krachtig de vrouw in mij is. Ik besef dat ik die zorgzaamheid, dat begrip en die zachte kracht van mijn moeder heb gekregen. Ik voel ook dat ik juist door háár heb geleerd om wél mijn grenzen daarin te stellen en niet mijzelf helemaal weg te cijferen zoals zij dat jaren deed. En ik voel me dankbaar en ontroerd. Wat een mooie krachtige vrouw is mijn moeder. Ik wil het maar even gezegd hebben, mam!